Posted by: Jay Bhatt | શનિવાર, નવેમ્બર 20, 2010

કુદરત સાથે વિચાર-ગોષ્ઠી

ઘરના આંગણામાં સવારે બેસીને કોઈ વાર ચોખાના દાણા ફેકું છું. થોડીક જ વારમાં કલબલ કરતાં નાનકડા પ્રેમાળ પક્ષીઓ આવી ચડે છે. દાણા ચણવામાં વ્યસ્ત બની જાય છે. એમને ચણતા જોવાનો આનંદ અને એનાથી મળતી ખુશીએ પરમ સત્યના અગોચર સ્વરૂપની પ્રતીતિ કરાવી જાય છે. યાદ આવી જાય છે ‘મંદિર તારું વિશ્વ રૂપાળું,સુંદર સરજનહારા રે’.

ઝરમર ઝરમર વરસાદ. આકાશમાંથી વરસતાં અમૃતબિંદુઓનું જમીનની ભીની થતી માટી સાથે પ્રથમ મિલન. ને એમાંથી નીકળતા મધુર સુરોની તાલબદ્ધતા. ચાલતા ચાલતા સંભળાતું એ મધુર સંગીત. એ અલૌકિક આનંદ અંતરને મધમીઠું બનાવી રસતરબોળ કરી નાંખે છે.

કુદરતી સ્મિત દિલને સ્પર્શતું ના હોય તો આંતરિક સુંદરતા ઉપરછલ્લી બની રહે છે.
કુદરતી સુંદરતા હંમેશા દિલને સ્પર્શી જતી  હોય છે. કવિઓને સુંદર કવિતા લખવાનું પ્રેરક બળ આપે છે. કાવ્યના દરેકેદરેક શબ્દમાંથી સૌન્દર્ય ઉપસી આવતું જણાય છે, અને માનવમન એ સુંદરતાનું રસપાન કરતા કરતા  શૃંગાર-સરિતામાં કલ્પનાવિહાર કરવા લાગે છે. ગુલાબની કળી ખીલે છે. રંગીન ગુલાબ પોતાની સુંદરતાને ચોતરફ વિખેરે છે. પછી એની પાંખડીઓ ખરવા લાગે છે, ખરી જાય છે. બધાને પોતાની સુંદરતાથી મુગ્ધ કરીને જાય છે.

Advertisements

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

શ્રેણીઓ

%d bloggers like this: