Posted by: Jay Bhatt | સોમવાર, ઓક્ટોબર 29, 2007

મધરાતના માર્ગ પર – દિવ્ય-ભાસ્કરમાં સુરેશ દલાલ ‘અભિસાર’ વિષય પર:

“..ભાષા તો ઓળખ માટે આપવી પડે એટલે આપીએ, બાકી ઉમાશંકર જોષીની વ્યાખ્યા છે: કવિતા આત્માની માતૃભાષા. પ્રેમનું, મિલનનું કે વિરહનું સંવેદન સ્થળ-કાળ પ્રમાણે બદલાતું નથી. પ્રેમની અનુભૂતિ કોઇ ભારતીય માણસ અનુભવે કે કોઇ પરદેશી અનુભવે … પણ હૃદયનાં સ્પંદનો તો એક જ હોય છે. આંખનાં આંસુ ગુજરાતી, મરાઠી કે અમેરિકન નથી હોતાં. સંસ્કૃતમાં નાયિકાના અનેક પ્રકાર છે. નારી માટેના કેટલા બધા પર્યાય છે: કામિની, ભામિની ઇત્યાદિ. પ્રિયતમા સંકેત સ્થળે પોતાના પ્રિયતમને ગૂપચૂપ મળવા જતી હોય એવી સ્ત્રીને અભિસારિકા કહેવાય. શરૂઆતનો ઉન્મત્ત પ્રેમ એ ગાઇ બજાવીને કહેવાનો નથી હોતો પણ બે વ્યકિતએ અરસપરસ અનુભવવાનો હોય છે. કોઇ જાણી ન જાય, કોઇ જૉઇ ન જાય એમ અધરાતે- મધરાતે સંકેત સ્થાન પર પ્રિયતમને મળવા જવાનું. આ મુલાકાત મધરાતના મંદિરમાં જ થતી હોય.”

વાંચો: મધરાતના માર્ગ પર
(Monday, October 15, 2007)

Advertisements

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

શ્રેણીઓ

%d bloggers like this: