Posted by: Jay Bhatt | ગુરુવાર, મે 10, 2007

જીવન-ક્ષિતિજ

જીવન-ક્ષિતિજ

સમી સાંજે સાગર કિનારે બેસું છું.
અસંખ્ય દરિયાઈ મોજાંઓને ખડકો સાથે અથડાતાં જોઉં છું.
દૂર દૂર અસીમિત ક્ષિતિજમાં સોનેરી ગોળાને આથમતો જોઉં છું,
ત્યારે એ ગોળો મને મારાં જીવનની યાદ અપાવી જાય છે.
અવકાશરૂપી જીવનસરિતામાં હું ગોળાની જેમ ગબડતો જાઉં છું,
ગોળો તો જાણે છે કે પશ્ચિમમાં એ ગબડે છે,
હું નથી જાણતો કે કઈ બાજુ, માત્ર એટલું જ જાણું કે જીવનવિહારમાં
મારે પ્રેમ કે દ્વેશ, સુખ કે દુ:ખ, અમીરી કે ગરીબી, પ્રકાશ કે અંધારૂ,
અને ગરમી કે ઠંડી જેવાં બધાં જ અનુભવો એક તળાવની કમળપાંખડીની જેમ
ભીંજાયા વિના માણવાના છે, હસતાં મોઢે.

Advertisements

Responses

  1. થોડું નકારાત્મક દર્શન લાગ્યું.

  2. ** મારાં નહીં પણ મારા;
    ** ગબડવું અને સરકવું બંનેનો અર્થ, તમારા કહેવા સાથે કોઈ બહુ ફરક કરતો નથી પણ સુરજનું ડુબવું ‘ગબડવા’ કરતાં ‘સરકવા’ સાથે વધુ બંધબેસતું આવશે;
    ** કલ્પનાવ્યાપારમાં પણ વૈજ્ઞાનીક વાતોની તથ્યાતથ્યતા જાળવવી જોઈએ: “ગોળો જાણે છે” એવું સજીવારોપણ અલંકાર દ્વારા તમે કહી શકો પણ અવકાશમાં કોઈ દીશા જેવું હોતું નથી એની પણ એને ખબર હોઈ શકે !! એટલે આવે સમયે ગોળાને બદલે અન્ય દ્વારા આવી ઉક્તી બોલાવી શકાય. દા.ત. ‘ગોળો તો શું જાણે, એ કઈ દીશામાં….”પણ્ હું તો જાણું છું કે…”
    ** ‘જેવાં બધાં’ નહીં પણ જેવા બધા.
    આટલી શીક્ષકગીરી.

  3. કાંઇ પણ ટિપ્પણી કર્યાં વગર કવિતાને કવિતાની જેમ માણું તો બસ!

  4. khub j saras lagnio chhe ane

    unde unde dukh chhupayu chhe kyaak

    pan

    jivanni aa j vaastvikata chhe …….

    te kabulyu pan to Chhe.

    sache j jalkamalvat bani jao vishaad apoaap jato raheshe….


પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

શ્રેણીઓ

%d bloggers like this: