દરિયે બેઠા અમે માત્ર શરીરે ઉદતી શીકર ઝીલતાં રહ્યાં, ને ક્ષિતિજમાં સમંદરમાં ડૂબતો સૂર્ય જોતાં રહ્યાં, હાથમાં હાથ મૂકી પાણીમાં છબછબિયાં કરતાં રહ્યાં, ને પછી એમ જ કારમાં બેસી ઘરે આવ્યાં! બધાં પૂછે: ‘બહુ વાતો કરીને કાંઈ!’, કેવી રીતે કહું કે, અમે વિના બોલ્યે લાખો વાતો કરી હતી (!?), અમે ક્ષિતિજમાં વિસ્તર્યા હતાં ને મૌનમાં ફોર્યા હતાં! (?)

             –દોલતભાઈ દેસાઈ

દિવ્ય-ભાસ્કરમાં પ્રકાશિત થયેલી દોલતભાઈની આ રચના થોડામાં ઘણું સમજાવી જાય છે..કેમ ખરૂં ને?

વાંચો: ‘સ્નેહ’ એટલે