યૌવન

ઘનશ્યામ ઠક્કર

  

હાલ
ત્રીસ વરસની ઉમ્મરે
હું મારા યૌવનને
હમણાં જ જન્મેલા મારા બાળકની જેમ
મારી નજીક
છતાં
મારાથી બહાર રાખું છું,
જયારે
હું પિસ્તાળીસ વરસનો થઈશ
ત્યારે મુગ્ધાવસ્થાએ પંહોચેલ પુત્રીની જેમ
યૌવનને મારાથી દૂર, અને બીજાથી નજીક જવા દેવાનો
આનંદ મેળવીશ.
જ્યારે, હું સિત્તેર વરસનો થઈશ
ત્યારે
એક હજાર માઈલ દૂર
સાન ફ્રાન્સિસ્કોમાં ઠરીઠામ થયેલા મારા પુત્ર જેમ
યૌવન સાથે
હું પત્રવ્યવહાર જેવું મળતો રહીશ.
અવારનવાર
અવકાશયાનની ઝડપે રૂબરૂ પહોંચી જઈ ભેટીશ.
હું
ક્યારે ય
વૃદ્ધ નહિ થાઉં.

વાંચીને મારું કાવ્ય ‘સરી જતી યુવાની ને ધારો કે રોકી શકું’ યાદ આવી ગયું.

સંપાદક: ચંદ્રકાંત ટોપીવાળા, આપણી કવિતાસમૃદ્ધિ (ઉત્તરાર્ધ), પૃ. ૨૦૨