આંસુ બનીને આંખથી ટપકી રહ્યાં હતાં
જે વેણ મેં અજાણે તમોને કહ્યાં હતાં
મારા પ્રણયને હું જ ઉગારી લઈશ, પણ
હસતાં રહેજો જેમ પ્રથમ મેં લહ્યાં હતાં
આ ઓટની અસર તો સહન ના થઈ શકે
જ્યાં જોમ ભર્યાં પૂર નિરંતર વહ્યાં હતાં
ચાલ્યાં ઘણું ગ્રહીને હાથ આમ સાથમાં
ને તો ય તીર્થ આપણાં આઘાં રહ્યાં હતાં
ન્હોતી ખબર કે શિલ્પ સમા થઈ જશો તમે
મેં તો સજીવ સ્વપ્ન ગણીને ચાહ્યાં હતાં.
—-હેમંત દેસાઈ
Posted in મધુસુદનભાઈ ની ડાયરી
