માનસરોવર ના હંસમાં હરીન્દ્ર દવે લખે છે:

કહે છે: પ્રભુ જગતના તમામ લોકો સુધી પહોંચી શકતા નહોતા એટલે એમણે  માતાનું સર્જન કર્યું. આ આખી સૃષ્ટિના સર્જનમાં માતા છે, એટલે જ આ જગતના સાહિત્યસર્જકો, કળાકારો વગેરેનાં સર્જનમાં પણ માતાનો મહિમા ઘણી વાર પ્રગટતો રહે છે. યુધિષ્ઠિર અને યક્ષના સંવાદમાં યક્ષે પૂછ્યું: ‘આ પૃથ્વીથી વધારે શું છે?’ યુધિષ્ઠિરે સહેજ પણ અચકાયા વિના કહ્યું: ‘માતા.’

‘અમ્રુત પણ મીઠું છે. વરસાદ તો આ જગતને ટકી રહેવા માટેનું અમૃત છે, પણ એ બન્ને કરતાં યે વધારે મીઠાશ માતામાં રહી છે. માના પ્રેમનું એક બિંદુ અમૃતનાં સિંધુથી પણ વધારે મીઠું છે.

પ્રા: ગૌરીપ્રસાદ ઝાલાએ મા વિષે બે સરસ પંક્તિઓ લખી છે:

હિમાચલનું ગાંભીર્ય પદ્મની સુકુમારતા,
વસી માતા તણા હૈયે સાગરોની અગાધતા

માનસરોવર ના હંસ, પૃ. ૧૨૫-૧૨૬